Δευτέρα, 16 Μαΐου 2011


Κάποτε χώραε λίγους
Τώρα δα, χωράει πολλούς.
Οι οποίοι μαζί με τους λίγους
Κάνουν ένα αηδιαστικό σύνολο,
Που δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις το έργο,
Από τον ορυμαγδό.
Και μπλέκονται όλα
Σκατά και άσπρες κάλτσες στην κατσαρόλα της γνώσης.
Ναι μιλάμε για τέχνη
Που ορίζεται από τους καλλιτέχνες κηπουρούς
Που πλέον έχουν λεφτά και τα χρησιμοποιούν
Για να πουλήσουν μούρη και σκατά ( η επανάληψη μαθαίνει).
Κάπως έτσι σου φέρονται
Και έχουν το άλλοθι!
Το άλλοθι του καλλιτέχνη.
Μα αυτός ο τελευταίος δεν παρατηρεί;
Υπάρχει κι άλλη υπομονή;
Ποιος μπορεί να διακρίνει έναν κορεσμό;
Ο καλλιτέχνης μπορεί να ναι σάπιος, τόσο όσο η τέχνη του
Και τα λόγια τόσο άσχημα όσο η τέχνη του
Μα συνεχίζει και λέγεται καλλιτέχνης
Και αυτό το τελευταίο ρημάδι,
Ε, να το χέσω.

1 σχόλιο:

Από το Blogger.

Βιο

Γεννήθηκε στην Κόρινθο τον Απρίλιο του 1980 και έτυχε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια να τα ζήσει στην Περαχώρα. Φοίτησε στη Σχολή Διεθνούς Εμπορίου του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας στην Καστοριά, και έπειτα κατηφόρισε στην Αθήνα για χάρη της Μουσικής. Φωτογραφίζει τη γη και τις ορέξεις της ενώ η σύνθεση λέξεων-σκέψεων έρχεται να ταΐσει τις υπαρξιακές του ανάγκες. Μαζί με τα «Επτά Καπνισμένα Μολύβια» κυκλοφόρησε (2009) τις πρώτες του σελίδες κάτω από τον τίτλο «Ο πικραμένος, το παρδαλό κατσίκι και ο τελευταίος», σε μία αυτοχρηματοδοτούμενη έκδοση. Το 2010 ακολούθησε η συλλογή ποιημάτων του «Ποίηση Κατεδαφιστέα» σε αυτοέκδοση, ενώ ποιήματά του έχουν δημοδιευτεί στο περιοδικό ΛΟΓΟ τεχνείων (και σε κάποια άλλα που δε θυμάται) και αναρτηθεί στους ιστότοπους poiein, teflon, kulturosupa. Λάτρης του παλαιού, του earl grey και του t-shirt. Έπεται η συνέχεια..

Τοπ Τσαρτς