Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

Στο καταφύγιο για καθημερινούς δραπέτες
Το μέρος που δροσιά στάζει και σουρουπώνει αγκαλιά τις ψυχές μας
Κρατώντας με τα δυο χέρια την μπάλα,
Πετώντας την ψηλά,
Φορώντας το χρώμα που μισώ,
Να μου λες αιώνιος
Και να προσμένουμε να μην πέσει ποτέ κάτω η μπάλα.

Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

Μπήκα μέσα στη σκόνη υπερασπίζοντας το άλουστο εγώ μου.
Προσπάθησα να σιγουρέψω τα ψέματα και να νοιώσω πιο σταθερός πάνω στο βουνό της θλίψης.
Αφουγκράστηκα σιωπές και μίλησα με νόημα διττό κάτω από το έναστρο πένθος του καλοκαιριού.
Προσπάθησα να σηκώσω ένα χάδι ως τον ουρανό
Τόσο τρυφερό και άβουλο
Ώσπου διαλύθηκε και ενοποιήθηκε με τη σκόνη
Μίσησα το βλέμμα της θάλασσας και σαν όραμα προέβαλα το στερημένο πέπλο της φαντασίας μου
Πάνω στην καρέκλα ζω σα πλούσια αμαρτωλός
Και όλο ζυγώνω θάνατο
Κόβω τ’ όνειρο στη μέση κρατώντας το μικρότερο κομμάτι
Κι αυτό που περισσεύει,
Το μαδάω,
Το χτυπάω,
Το βρίζω,
Το τεφρώνω
Και γκαστρώνω με δαύτο
Τη σκόνη,το χάδι και το βλέμμα.

Σάββατο, 10 Ιουλίου 2010

Βάλανε λυτούς και δεμένους για να με βρουν.
Καταράστηκαν τ’ όνομά μου είκοσι φορές κι άλλες είκοσι τον αέρα που αναπνέω.
Μεριάσανε βουνά και μαντρώσανε τις φοβίες τους,
Tο κλουβί των ξεχασμένων.
Μείναμε απελπιστικά μόνοι,
Οι λυτοί, οι δεμένοι κι εγώ.
Στο τρέξιμο με πέρασαν οι δεμένοι και τα λόγια μου πήραν μόνο οι λυτοί.
Ορκίστηκαν θάνατο και εγώ τους πίστεψα.
Να, τώρα δα σε μια κλεψύδρα με ‘χουν να μεταφέρω κόκκους άμμο.
Απ’ το ένα στ’ άλλο,
Απ’ το ένα στ’ άλλο,
Απ’ το ένα στ’ άλλο,
Οι λυτοί και οι δεμένοι.

Παρασκευή, 2 Ιουλίου 2010

Εικόνες που μπορούν να μου λεν’ ιστορίες.
Κουκίδες και εκπλήξεις σε ένα φόντο κίτρινου προσανατολισμού.
Γραφικές απολαύσεις και όνειρα που περνάν σαν σύννεφα μπροστά από το σούρουπο της ζωής μας.
Από το Blogger.

Βιο

Γεννήθηκε στην Κόρινθο τον Απρίλιο του 1980 και έτυχε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια να τα ζήσει στην Περαχώρα. Φοίτησε στη Σχολή Διεθνούς Εμπορίου του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας στην Καστοριά, και έπειτα κατηφόρισε στην Αθήνα για χάρη της Μουσικής. Φωτογραφίζει τη γη και τις ορέξεις της ενώ η σύνθεση λέξεων-σκέψεων έρχεται να ταΐσει τις υπαρξιακές του ανάγκες. Μαζί με τα «Επτά Καπνισμένα Μολύβια» κυκλοφόρησε (2009) τις πρώτες του σελίδες κάτω από τον τίτλο «Ο πικραμένος, το παρδαλό κατσίκι και ο τελευταίος», σε μία αυτοχρηματοδοτούμενη έκδοση. Το 2010 ακολούθησε η συλλογή ποιημάτων του «Ποίηση Κατεδαφιστέα» σε αυτοέκδοση, ενώ ποιήματά του έχουν δημοδιευτεί στο περιοδικό ΛΟΓΟ τεχνείων (και σε κάποια άλλα που δε θυμάται) και αναρτηθεί στους ιστότοπους poiein, teflon, kulturosupa. Λάτρης του παλαιού, του earl grey και του t-shirt. Έπεται η συνέχεια..

Τοπ Τσαρτς