Άστρο

Ενώ έκαμα ευχή
Είδα να πέφτει ένα αστέρι
Και μόλις ζέστανε τη γη
Του πα "άστρο μου είσαι ψεύτης".

Πώς Να Χάσεις

Ο Τρυποκάρυδος, το Κάμελ κι ένα σπιρτόκουτο.
Ο Δρόμος, η τζαζ και η μέθη.
Κουρδίζονται τα πορτοκάλια ή τζάμπα με έχει φάει αυτή η ενασχόληση;
Λοιπόν το μικρότερο κορδόνι πάει για μπύρες.
Και ο Κέρουακ έχασε.

Ιθάκη

Ας ήταν λίγο πιο κοντά η Ιθάκη και θα σου 'λεγα εγώ.




Αυτή η Ιθάκη πολύ μ' έχει κουράσει

Σαν πάντα

«Τέρμα η ανοχή, ξηγηθήκαμε;»

Και οι λέξεις ακόμη τρίζουν μέσα μου

Μπορούσα να ρουφήξω σχεδόν αθόρυβα την βίαιη ανατροπή της ιδιόρρυθμης αυτής τσαχπίνας

Ήταν η κάποια κοπέλα

Με το μπλε στηθόδεσμο

Που κάποτε έλεγε

Πως μ’ αγαπάει

Κι ενώ την πίστευα

Και ο καφές μου τελείωνε

Ο κρότος της πόρτας

Ακούστηκε πίσω μου

Μια και πάντα.

Μαρκ

Ο Μαρκ φοβότανε όταν έμενε μόνος. Οι συχνές κρίσεις πανικού κάμανε το μυαλό του να παίρνει φωτιά. Σκέψεις με το τσουβάλι να εισχωρούν στα τέλματα της ψυχεδελικής του ανάτασης, σκέψεις καθαρές με λιωμένες σαγιονάρες μιτσούκο.

            Στα εικοσιεννέα του χρόνια είχε κάνει όλες τις ασωτίες του Χεμινγουέι, του Μοντιλιάνι και του Κέρουακ, μα δε μασούσε με τίποτα. Ένας ιπποπόταμος εμπειριών, μια συστάδα δέντρων στην έρημο, ένα κόκκινο κραγιόν στην τσάντα της Λολίτας..

            Αυτός ήταν ο Μαρκ και συνέχιζε να πηγαίνει, αυτός και οι ζαλάδες του.

Θέλω Απόψε

Θέλω απόψε μια κοπέλα

Που να γελάει όσο όλα τα δέντρα μαζί..

Να γελάει..

Κι εγώ να την παίζω.

Λέξεις

Θα στις βάλω με στόμα,

Γιατί πάνε μονό από στόμα σε στόμα,

Με στόμα.

Και θα κατρακυλήσουν

Στα μέσα σου,

Να γίνουν

Τροφή από λέξεις,

Από στόμα,

Σε στόμα.