Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

Κι έχω ένα σπίτι στο χρώμα της μάνας μου
Κι όλο γνωρίζω
Παιδιά που μου λένε συνέχεια ένα ποίημα
Ίδιο όπως όλα,
Για λιβάδια και αρώματα, βελούδα.
Υποσχέσεις σε λόγια,
Βάσανα σε απόσταγμα μελιού
Κι όλο πήγαινα μαζί τους
Δοκίμαζα το σάλιο τους
Τέντωνα το μπράτσο μου στην αγκαλιά των.
Μα πριν καλά-καλά κάτσω,
Δε με δέχονταν όπως πριν,
Δε με πρόσεχαν όπως πριν,
Ούτε με φίλαγαν όπως πριν,
Μόνο με γάμαγαν,
Μα όχι όπως πριν.
Δε μου τραγούδαγαν όπως πριν,
Κι έβγαλα ασπίδες...
Εδώ και δύο χρόνια
Σέρνομαι ανάμεσά τους
Μα δε με κάνουν ότι θέλουν
Διότι πλέον δεν αναζητώ τίποτα
Από αυτή την κάστα.
Κάθομαι σε ίσκιους
Σε μέρη που η βοήθεια φαντάζει
Γραφιστική δυσλειτουργία
Παίρνω τον εαυτό μου για ύπνο
Υποσχόμενη να γυρίσω πιο κουρασμένη από αυτούς
Να τους ρευτώ στα μούτρα
Όταν η δεύτερή μου μπίρα θα 'χει πια τελειώσει.
Μου περισσεύουν σάλια,
Ευχές,
Σκέρτσα,
Αλλοφροσύνη.
Δεν περιμένω,
Προσδοκώ.
Γι αυτό,
Γαμιέμαι με το σύμπαν μου,
Και μόνο.

2 σχόλια:

  1. η πίκρα του γραπτού λόγου κρύβει σίγουρα πολλύ ευαισθησία από κάτω, από μέσα...
    μου φαίνεται στα ίδια σκατά με μένα κολυμπάτε Κωνσταντίνε... μου αρέσει όπως εκφράζεσαι...
    κι επειδή έχω και μια ευαισθησία με το όνομα αυτό - σχετίζεται με κάποια "πραγματική" Κατερίνα; ... είχα τρεις μέχρι τώρα στη ζωη μου, με την τελευταία να με έχει διαλύσει τελείως πριν από παραπάνω από 2 μήνες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πρόκειται για μια Κατερίνα την οποία δε γνώρισα ποτέ, μόνο μέσω κάποιων διαλόγων που αποτελέσανε αφορμή για να γράψω αυτό... όσον αφορά τα σκατά, νομίζω δεν τίθεται καν λόγος..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Από το Blogger.

Βιο

Γεννήθηκε στην Κόρινθο τον Απρίλιο του 1980 και έτυχε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια να τα ζήσει στην Περαχώρα. Φοίτησε στη Σχολή Διεθνούς Εμπορίου του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας στην Καστοριά, και έπειτα κατηφόρισε στην Αθήνα για χάρη της Μουσικής. Φωτογραφίζει τη γη και τις ορέξεις της ενώ η σύνθεση λέξεων-σκέψεων έρχεται να ταΐσει τις υπαρξιακές του ανάγκες. Μαζί με τα «Επτά Καπνισμένα Μολύβια» κυκλοφόρησε (2009) τις πρώτες του σελίδες κάτω από τον τίτλο «Ο πικραμένος, το παρδαλό κατσίκι και ο τελευταίος», σε μία αυτοχρηματοδοτούμενη έκδοση. Το 2010 ακολούθησε η συλλογή ποιημάτων του «Ποίηση Κατεδαφιστέα» σε αυτοέκδοση, ενώ ποιήματά του έχουν δημοδιευτεί στο περιοδικό ΛΟΓΟ τεχνείων (και σε κάποια άλλα που δε θυμάται) και αναρτηθεί στους ιστότοπους poiein, teflon, kulturosupa. Λάτρης του παλαιού, του earl grey και του t-shirt. Έπεται η συνέχεια..

Τοπ Τσαρτς