Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2011
By boggar on 4:02 π.μ.
«Τέρμα η ανοχή, ξηγηθήκαμε;»
Και οι λέξεις ακόμη τρίζουν μέσα μου
Μπορούσα να ρουφήξω σχεδόν αθόρυβα την
βίαιη ανατροπή της ιδιόρρυθμης αυτής τσαχπίνας
Ήταν η κάποια κοπέλα
Με το μπλε
στηθόδεσμο
Που κάποτε
έλεγε
Πως μ’ αγαπάει
Κι ενώ την
πίστευα
Και ο καφές
μου τελείωνε
Ο κρότος της πόρτας
Ακούστηκε πίσω
μου
Μια και πάντα....
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(
Atom
)
Από το Blogger.